Pff, onderhandelingen met mensen van de Isetan winkelketen gunnen een mens nog eens een blik van het oude Japan. Nog heel sterk aanwezige senpai-kohai verhoudingen (voor de leken onder ons: dat betekent voorganger-achterkomer mentaliteit. Senioriteit weegt zwaar door, in zo'n mate dat de achterkomertjes de deurmatten en slaafjes van de voorgangers zijn) en macho-houdingen tot op het onbeleefde toe (ik moet nu wel zeggen, zo'n houding wekt mijn trots en woede op zodat ik misschien nogal lichtgeraakt ben op dat vlak). Wel, pech voor hen want ik ben tot hun verantwoordelijke benoemd haha.
Ik heb het getroffen in dit werk door het feit dat ik dingen mag doen van management-level maar ik heb het niet getroffen in het feit dat de meeste van onze handelspartners de vorm aannemen van over de 40 jaar oude Japanse mannen, meestal mannen. Ik heb daarom drie dingen die mij tegenwerken hier: 1. het feit dat ik jong ben. 2. het feit dat ik een vrouw ben 3. het feit dat ik geen Japanse ben.
Ach ja, vertrouwen moet men verdienen, maar de laatste tijd voel ik nogal duidelijk dat Yuya (30er, man, Japans) er veel minder hard voor moet werken. Heel frustrerend, maar maar een oplossing mogelijk: hen tonen wat ik waard ben.
Over naar leukere zaken.
Op 4 september zijn we naar een Dutch jazz-festival geweest in Marunouchi maar uiteindelijk was het toch niet zo onze smaak en dan zijn we maar afgezakt naar het naburige 'Brick House', waarvoor ik op de metro een reclame had gezien en dat ik wel eens wou bezoeken. En inderdaad, naast de snelwegbaan en tussen de wolkenkrabbers stond daar een mooi Europees uitziend rode bakstenen 'huis'. Beetje vreemd aangezicht, maar op zich wel mooi. Het is splinternieuw en zag er wat uit als een oversized poppenhuis. Daar aangekomen bleek het een dure buurt en het Brick House zelf een verzameling van boutiques en delicatessenwinkels die ons budget ruim te boven gaan. Maar tot onze verrassing was er ook een mooie binnentuin aangelegd met bankjes, bomen en een vijvertje. Een leuke kleine oase.
Op 5 september, de volgende dag dus, hebben Nao en ik een mini-picnic gehouden in het park rond de controversiele Meiji schrijn. Mooi en rustig. Kijken naar vooral honden en kinderen, boekje lezen, dutje doen. Fijne namiddag. (zie foto's)
Vorige week kwam een vriend van Nao, Taylor, eindelijk uit Amerika aan in Japan om een jaar uitwisseling te doen op Waseda. We hadden op zijn komst gewacht om een fiets te kopen omdat hij zowat alles weet wat er te weten valt. Zo wist hij ons te vertellen dat een aluminium frame een levensduur heeft van ongeveer 7 jaar en dat carbon frames alleen maar goed zijn voor op de tracks en niet de echte weg, omdat ze direct breken. Nee, wat wij nodig hadden was een stalen frame. Steel is real. Zelfs als het roest laat het je nog niet in de steek. Als voorbeeld haalde hij de fiets van zijn gastmoeder aan, waarop hij naar het station was gereden die ochtend. Een hoop roest en je kon het zadel zelfs niet meer aanpassen omdat het aan de fiets was vastgeroest. Maar het ding rijdt nog steeds vrolijk rond. (allez, misschien moet ik zeggen rijdt men er nog steeds vrolijk op rond, want ocharme dat fietske als ik het zo hoor)
Nao en ik hebben nu beiden een groene fiets met een stalen frame. Totaal en volledig dezelfde fiets alleen verschillende grootte. Omdat we er serieus aan wilden beginnen, hebben we ook een fietsroute boek voor Tokyo aangeschaft en de volgende dag kwam Taylor, wiens fiets uit Amerika voorlopig bij ons overnachtte, af om dan met zijn drieen onze eerste fietstocht te ondernemen. Het was goed en wel 1 uur tegen dat we op weg waren, maar we hebben toch ongeveer 50 of 60 km afgelegd. (zie foto's). De omgeving van het meer (genaamd Tamako, in Tokorozawashi) deed me een beetje denken aan disneyland.
Later die avond zijn we naar een speciale film gaan kijken, 'Age of Stupid' over de opwarming van de aarde etc. Griezelig, echt waar. Schokkend verhelderend. Hoe bijna alles in onze leefwereld (plastic vooral) gemaakt is op basis van olie en hoe de olievoorraad aan het slinken is en hoe ons gebruik van die olie verkwistend en vernietigend is voor onze planeet en wat de gevolgen ervan zijn. Ik zeg altijd ik wil kinderen, maar na het zien van die film ben ik er niet meer zo zeker van. De bottom line is dat wij willens en wetens zelfmoord aan het plegen zijn en of onze tijd in de toekomst bekend zal worden als 'the age of stupid' omdat we het konden voorkomen maar niet hebben gedaan. In onderzoek naar de opwarming van de aarde moet de CO2 uitstoot tegen 2015!! stabiliseren en van danaf in gelijke mate dalen als de mate waarin het voor 2015 is gestegen om de opwarming van de aarde tegen te houden. 2015!!!!!!!
Mensen die interesse hebben, ga gerust een kijkje nemen op www.ageofstupid.net of www.notstupid.org. Een aanrader om de film te zien trouwens!
Morgen misschien terug een fietstochtje van een paar uur doen naar Kasai-rinkai park in het zuiden van Tokyo, waar een of andere bloem nu in volle bloei zou staan. Here I come!
vrijdag 25 september 2009
woensdag 2 september 2009
ik ben het hier blijkbaar al goed gewoon
Hier zit ik dan. Snel een glas water binnengekiept want water loopt langs alle kanten uit mijn lijf. Begrijp me niet verkeerd, er is niks mis met mij. Ik ben gewoon gaan joggen. Ik moet na het joggen altijd 10 minuten wachten voor ik de douche inga om het zweet te laten weglopen voor ik me afspoel, anders kom ik al geheel opnieuw plakkerig de douche uit.
Sinds twee weken heb ik namelijk niewe jogschoenen, die de wil om te joggen hebben herniewd (het feit dat Nao soms meejogt, helpt ook natuurlijk)... We hebben samen in de laatste solden nog een goeie slag geslagen en een respectievelijk Adidas en Nike paar aangeschaft. Mijn vorige paar was al een paar maanden aan het piepen bij het joggen en buiten de gedachte dat dat vroeger toch zo niet was, had ik er nog niet bij stilgestaan. Het eerste wat Nao zei, was: 'Zijn die niet gewoon versleten? Ik geloof dat ge die tijdens uw uitwisselingsjaar ook bijhad.' En het is waar. De 'air' was der al redelijk uit, denk ik...
Ik jog graag. Het vertrekken is moeilijk maar eens ik op pad ben, is er geen houden aan. Daar zijn twee redenen voor. Deels omdat ik lui ben en een deel van mij het zo vlug mogelijk achter de rug wil hebben. Maar een ander deel geniet echt van die lichaamsbeweging. Soms merk ik dat er bij het lopen een radertje op gang komt en dan op eigen kracht voort wil draaien en ik maar mee moet lopen, om zo te zeggen. Vooral als het druk is geweest op het werk, neemt dit mechanische het makkelijk over en dan komt de geest vrij om te denken of leeg te zijn. Ontspannend is dat. Dan is er ruimte om te genieten van de avondbries, de nachtverlichting en zelfs het geluid van de voorbijkomende auto's. In dit monster van een stad is er toch ook ontspanning.
En dat was dan het poetische en filosofische gedeelte van deze blog. Terug naar het dagdagelijkse leven.
Ik ben net terug van een driedaagse businesstrip naar Osaka en Nagoya. Vrijdag staat Osaka terug op het programma, hoewel als dagtrip deze keer (niet dat ik daar rouwig om ben, de trips zijn al niet zo speciaal meer.)
Eigenlijk klinkt het ook veel toffer dan het eigenlijk is. Overdag zie je niks anders dan de binnenkant van winkelcentra, en dan nog alleen de schoenenhoek, en dan merk je niet eens in welke stad je nu eigenlijk zit. De enige tijd om een beetje te genieten is het avondeten en de wandeling naar het hotel. Maar je hoort me ook niet klagen hoor, dit is al meer dan ik ooit had gedacht te mogen/kunnen doen! Ik neem dan toch maar hier en daar wat foto's (zie link) en kan toch maar zeggen dat ik daar allemaal ben geweest.
Gisteren nog Nagoya, waar ik tijdens mijn uitwisselingsjaar ook een keer was geweest. Ik herinner me nog het draairad, maar dat is het zowat. Als ik eens op een donderdag en vrijdag er moet zijn, ga ik een dagje extra blijven, heb ik me voorgenomen.
Ik heb een klein uur geleden een kleine aardbeving gevoeld. Het feit dat ik het daarna gewoon terug uit mijn hoofd zet, is een van de bewijzen dat ik het hier toch wel al gewoon ben. Andere dingen die daarvoor bewijs zijn:
-genoeg zelfvertrouwen om te soezen tot aan de afstaphalte
-verwend geworden door de vele drankautomaten en convenience stores zodat men niet meer bereid is meer dan 100 meter te lopen voor drank
-een algemene onverschilligheid ten opzichte van kleren die aan uw lijf plakken van de vochtige warmte
-ontwikkeling van op-zicht-gekende buren omdat de ramen van beide huizen twee meter van elkaar verwijderd zijn en men de was allebei langs ginds buitenhangt. (Ik ben dan wel al eens in pyjama gespot door vernoemde buren, wat ik ondanks alles toch wel wat genant vond)
Ziezo, dat is het dan weer.
Tot ziens!
Sinds twee weken heb ik namelijk niewe jogschoenen, die de wil om te joggen hebben herniewd (het feit dat Nao soms meejogt, helpt ook natuurlijk)... We hebben samen in de laatste solden nog een goeie slag geslagen en een respectievelijk Adidas en Nike paar aangeschaft. Mijn vorige paar was al een paar maanden aan het piepen bij het joggen en buiten de gedachte dat dat vroeger toch zo niet was, had ik er nog niet bij stilgestaan. Het eerste wat Nao zei, was: 'Zijn die niet gewoon versleten? Ik geloof dat ge die tijdens uw uitwisselingsjaar ook bijhad.' En het is waar. De 'air' was der al redelijk uit, denk ik...
Ik jog graag. Het vertrekken is moeilijk maar eens ik op pad ben, is er geen houden aan. Daar zijn twee redenen voor. Deels omdat ik lui ben en een deel van mij het zo vlug mogelijk achter de rug wil hebben. Maar een ander deel geniet echt van die lichaamsbeweging. Soms merk ik dat er bij het lopen een radertje op gang komt en dan op eigen kracht voort wil draaien en ik maar mee moet lopen, om zo te zeggen. Vooral als het druk is geweest op het werk, neemt dit mechanische het makkelijk over en dan komt de geest vrij om te denken of leeg te zijn. Ontspannend is dat. Dan is er ruimte om te genieten van de avondbries, de nachtverlichting en zelfs het geluid van de voorbijkomende auto's. In dit monster van een stad is er toch ook ontspanning.
En dat was dan het poetische en filosofische gedeelte van deze blog. Terug naar het dagdagelijkse leven.
Ik ben net terug van een driedaagse businesstrip naar Osaka en Nagoya. Vrijdag staat Osaka terug op het programma, hoewel als dagtrip deze keer (niet dat ik daar rouwig om ben, de trips zijn al niet zo speciaal meer.)
Eigenlijk klinkt het ook veel toffer dan het eigenlijk is. Overdag zie je niks anders dan de binnenkant van winkelcentra, en dan nog alleen de schoenenhoek, en dan merk je niet eens in welke stad je nu eigenlijk zit. De enige tijd om een beetje te genieten is het avondeten en de wandeling naar het hotel. Maar je hoort me ook niet klagen hoor, dit is al meer dan ik ooit had gedacht te mogen/kunnen doen! Ik neem dan toch maar hier en daar wat foto's (zie link) en kan toch maar zeggen dat ik daar allemaal ben geweest.
Gisteren nog Nagoya, waar ik tijdens mijn uitwisselingsjaar ook een keer was geweest. Ik herinner me nog het draairad, maar dat is het zowat. Als ik eens op een donderdag en vrijdag er moet zijn, ga ik een dagje extra blijven, heb ik me voorgenomen.
Ik heb een klein uur geleden een kleine aardbeving gevoeld. Het feit dat ik het daarna gewoon terug uit mijn hoofd zet, is een van de bewijzen dat ik het hier toch wel al gewoon ben. Andere dingen die daarvoor bewijs zijn:
-genoeg zelfvertrouwen om te soezen tot aan de afstaphalte
-verwend geworden door de vele drankautomaten en convenience stores zodat men niet meer bereid is meer dan 100 meter te lopen voor drank
-een algemene onverschilligheid ten opzichte van kleren die aan uw lijf plakken van de vochtige warmte
-ontwikkeling van op-zicht-gekende buren omdat de ramen van beide huizen twee meter van elkaar verwijderd zijn en men de was allebei langs ginds buitenhangt. (Ik ben dan wel al eens in pyjama gespot door vernoemde buren, wat ik ondanks alles toch wel wat genant vond)
Ziezo, dat is het dan weer.
Tot ziens!
donderdag 6 augustus 2009
Disney land en Fuji
Hallo daarginds!
Ik heb mijn vakantie al op een redelijk actieve manier doorgebracht moet ik zeggen.
Vorige zondag heb ik een camera gekocht met mijn verjaardagsgeld om wat volgde op een goede manier te kunnen vastleggen op de gevoelige plaat. En ik moet zeggen, het is zijn geld al waard geweest. Daarna zijn Nao en ik gaan bowlen. Ik ben twee keer verloren met een verschil van 1 en 2 punten. bah. De derde en vierde keer was het verschil wat groter. Blijven oefenen is de boodschap dus. Eens zal ik winnen!!!
Maandag zijn we in de namiddag gaan klimmen op de klimmuur in Ogikubo, samen met Jerms (Jeremiah die ook ALT was in Nikko) die die dag aankwam om bij ons te komen logeren en naar Disney land en -Sea te gaan. Daarna nog iets gaan eten. Nao nam Jerms zijn grote valies mee naar huis terwijl hij en ik nog een stop maakten in Akihabara om wat Star Wars gadgets op te halen. De avond doorgebracht met eten (pollo asada gekookt door Jerms) en UNO. Om een uur of elf gaan slapen, want de volgende dag vroeg op.
Dinsdag om 6u30 opgestaan en naar Disney land geweest. Natuurlijk moesten we eerst naar de Star Wars attractie, en daarna heel wat rondgehost en lekker gegeten (onder andere cinnamon sugar churros), vooral ook de lunch op kosten van Jerms in een gezellige setting uit Pirates of the Carribean.
Voor mij was de beste attractie toch wel Space Mountain. Het is zoals de overdekte rollercoaster in Bobbejaanland. In het donker met leuke lichteffecten en je weet niet wanneer je omhoog, omlaag, links of rechts gaat gaan.
Heel Disney land viel goed mee omdat het echt gaat om plezier te beleven. Ik heb gemerkt dat ik op mijn leeftijd geen plezier meer beleef aan de puur adrenaline-opwekkende attracties van zeg maar Six Flags of zo. Dus op dat vlak viel alles goed mee. Voor de belangrijkste en populairste attracties bestaat er een systeem van fast pass, je moet je inkomticket in een machine steken en dan krijg je een geprint ticket met een tijd op (vb. 13:00-14:00) en dan kan je met die kaart op het geprinte uur terugkomen en het aanschuiven aanmerkelijk verkorten. Soms kan je dan gewoon doorlopen en meteen instappen! Alweer een ingenieuze uitvinding die het heel wat aangenamer maakt!
Tot een uur of 9 's avonds daar gebleven en dan nog een uurtje op de trein naar huis. Ik kon me niet inhouden en heb Winnie de Pooh oortjes gekocht om op te zetten.
(Zie link naar foto's).
De volgende dag alweer om 6u op om de bus van 7u40 in Shinjuku te halen. En dan op naar de Fuji voor de beklimming van ons leven! Om elf uur ongeveer kwamen we aan op het vijfde klimstation met restaurants en winkels waar je alles wat je nodig hebt voor de beklimming voor dubbele prijs nog kon aanschaffen. Onze beklimming was in groep met een gids en rond 12u zijn we uit het vijfde station vertrokken. Die dag zouden we tot het achtste bergstation klimmen, met een verschil van ongeveer 900 meter. We hebben er ongeveer 6 uur over gedaan, maar tegen alle verwachting in viel dat nog goed mee. De gids hield een traag maar gestaag tempo aan en er waren ouderen en kinderen mee, dus allesbehalve gehaast. Hier en daar een pauze en vanaf het zesde station tot het achtste station waren er op veel plaatsen file (het is daar echt massatoerisme) dus veel minuut wachten, minuut klimmen. Het was een heel bewolkte dag dus echt veel landschap konden we niet zien, maar we waren al tevreden dat het niet regende. Op de bus terug was het aan het regenen en ik had echt medelijden met de mensen die daarin de berg moesten beklimmen! Je zweet zowieso al veel, maar dan nog met zo'n regenpak aan. Bah. Mij hoor je dus niet echt klagen.
Onderweg energiebars en noten met rozijnen gegeten en appels. Nao en ik hadden geen wandelstok gekocht (want eerlijk, wat doe je daar achteraf mee) dus het was soms met handen en voeten klimmen het laatste stuk, maar we hadden katoenen werkhandschoenen gekregen (een soort bergkitje dat in de prijs was inbegrepen), dus geen probleem. Zoals gezegd veel wolken, maar het was wel een apart gevoel om er letterlijk in te zitten. We waren voor het donker werd op het achtste station aangekomen, waar we ons avondeten kregen. Curry met rijst en een onbenoembaar stuk vlees. Niet lekker, maar toch voedzaam, dacht ik dan maar.
Onze slaapplaatsen waren ook wel iets apart. Vanbinnen was alles van hout, en er waren twee niveaus bedden. Het is te zeggen, het waren gewoon doorlopende slaapplaatsen. Het deed me denken aan hotels uit de middeleeuwen, waar je ook met vreemdelingen in hetzelfde bed sliep (maar gelukkig waren er geen vlooien te bespeuren haha, hmmm, misschien gewoon te koud ^^). In elk geval, ieder kreeg 50cm en je bagage moest je maar op je voeten smijten. Schoenen aan een haak boven het bed. Nao en ik lagen op het onderste niveau, en dat was ongeveer een meter van hoogte. Er waren warme dekens voorzien, maar die werden ook gedeeld per drie of zo...
Om acht uur ongeveer in bed om dan om 1u wakker te worden gemaakt om voort te klimmen naar de top (een klim van ongeveer nog 2 uur, maar niet meer in groep) om de zonsopgang te zien en dan de 5 uur durende klim naar beneden aan te vangen. We waren gewaarschuwd dat het zuurstofniveau op zo'n hoogte redelijk wat minder was dus hoe hoger je klimt, hoe moeilijker het is om adem te halen. Sommige mensen kunnen daar niet tegen en ontwikkelen symptomen die in het japans 'kosanbyo' (高山病）, altitude sickness, hoogteziekte worden genoemd.
Zoals jullie al kunnen raden, was ik een van die gelukkigen. Hoewel ik me de hele tijd kiplekker voelde, begon het s'avonds. Ik heb daar mijn maag uitgespuugd en heb bijgevolg niet veel kunnen slapen... Om 1u deed ik een poging om op te staan met een herhaling van bovenstaand symptoom en dan moest ik helaas besluiten om niet naar de top verder te klimmen. Ik heb me nog nooit zo mottig gevoeld. In plaats daarvan nog geslapen tot 5 uur om dan van ginds de zonsopgang te zien (er was niet zoveel te zien door de bewolktheid) en dan vandaar de afdaling te beginnen. Ik voelde me eigenlijk helemaal niet in staat om nog 3 uur af te dalen, want elke beweging deed mijn maag rare toeren doen, maar afdalen was het enige medicijn. Tanden op elkaar en vertrokken. Op eigen tempo, maar met weinig pauzes (ik was het er goed beu) naar beneden gehost. Terug in het vijfde station rond 8u 's morgens en dan 3uur geslapen op een stoel met hoofd op tafel vooraleer de bus ons om 11 uur terug naar Shinjuku zou brengen. Daarvoor nog een pauze van twee uur in een onsen (een spa). Het is waar dat ik me al veel beter voelde in het vijfde station en een lekker warm bad hielp ook, maar 100 procent kon je het niet noemen.
Ik ben nog nooit zo blij geweest om thuis op mijn futon neer te ploffen gisteren rond een uur of 8 en heb tot deze morgen 10uur aan een stuk doorgeslapen. Mijn maag is ondertussen terug normaal, maar vermoeidheid weegt toch nog wat door.
De beklimming van de fuji moet voor mij niet meer en het zal altijd een bitterzoete herinnering blijven, vrees ik.
Vandaag doen we het rustig aan met enkel een telefoontje naar de ambassade om wat papieren in orde te brengen. Wat lezen en luilekkeren en vooral niet buiten in de hitte gaan.
Dat is het dan! Dit weekend misschien nog een daguitstapje en dan begint werk terug!
Tine
Ik heb mijn vakantie al op een redelijk actieve manier doorgebracht moet ik zeggen.
Vorige zondag heb ik een camera gekocht met mijn verjaardagsgeld om wat volgde op een goede manier te kunnen vastleggen op de gevoelige plaat. En ik moet zeggen, het is zijn geld al waard geweest. Daarna zijn Nao en ik gaan bowlen. Ik ben twee keer verloren met een verschil van 1 en 2 punten. bah. De derde en vierde keer was het verschil wat groter. Blijven oefenen is de boodschap dus. Eens zal ik winnen!!!
Maandag zijn we in de namiddag gaan klimmen op de klimmuur in Ogikubo, samen met Jerms (Jeremiah die ook ALT was in Nikko) die die dag aankwam om bij ons te komen logeren en naar Disney land en -Sea te gaan. Daarna nog iets gaan eten. Nao nam Jerms zijn grote valies mee naar huis terwijl hij en ik nog een stop maakten in Akihabara om wat Star Wars gadgets op te halen. De avond doorgebracht met eten (pollo asada gekookt door Jerms) en UNO. Om een uur of elf gaan slapen, want de volgende dag vroeg op.
Dinsdag om 6u30 opgestaan en naar Disney land geweest. Natuurlijk moesten we eerst naar de Star Wars attractie, en daarna heel wat rondgehost en lekker gegeten (onder andere cinnamon sugar churros), vooral ook de lunch op kosten van Jerms in een gezellige setting uit Pirates of the Carribean.
Voor mij was de beste attractie toch wel Space Mountain. Het is zoals de overdekte rollercoaster in Bobbejaanland. In het donker met leuke lichteffecten en je weet niet wanneer je omhoog, omlaag, links of rechts gaat gaan.
Heel Disney land viel goed mee omdat het echt gaat om plezier te beleven. Ik heb gemerkt dat ik op mijn leeftijd geen plezier meer beleef aan de puur adrenaline-opwekkende attracties van zeg maar Six Flags of zo. Dus op dat vlak viel alles goed mee. Voor de belangrijkste en populairste attracties bestaat er een systeem van fast pass, je moet je inkomticket in een machine steken en dan krijg je een geprint ticket met een tijd op (vb. 13:00-14:00) en dan kan je met die kaart op het geprinte uur terugkomen en het aanschuiven aanmerkelijk verkorten. Soms kan je dan gewoon doorlopen en meteen instappen! Alweer een ingenieuze uitvinding die het heel wat aangenamer maakt!
Tot een uur of 9 's avonds daar gebleven en dan nog een uurtje op de trein naar huis. Ik kon me niet inhouden en heb Winnie de Pooh oortjes gekocht om op te zetten.
(Zie link naar foto's).
De volgende dag alweer om 6u op om de bus van 7u40 in Shinjuku te halen. En dan op naar de Fuji voor de beklimming van ons leven! Om elf uur ongeveer kwamen we aan op het vijfde klimstation met restaurants en winkels waar je alles wat je nodig hebt voor de beklimming voor dubbele prijs nog kon aanschaffen. Onze beklimming was in groep met een gids en rond 12u zijn we uit het vijfde station vertrokken. Die dag zouden we tot het achtste bergstation klimmen, met een verschil van ongeveer 900 meter. We hebben er ongeveer 6 uur over gedaan, maar tegen alle verwachting in viel dat nog goed mee. De gids hield een traag maar gestaag tempo aan en er waren ouderen en kinderen mee, dus allesbehalve gehaast. Hier en daar een pauze en vanaf het zesde station tot het achtste station waren er op veel plaatsen file (het is daar echt massatoerisme) dus veel minuut wachten, minuut klimmen. Het was een heel bewolkte dag dus echt veel landschap konden we niet zien, maar we waren al tevreden dat het niet regende. Op de bus terug was het aan het regenen en ik had echt medelijden met de mensen die daarin de berg moesten beklimmen! Je zweet zowieso al veel, maar dan nog met zo'n regenpak aan. Bah. Mij hoor je dus niet echt klagen.
Onderweg energiebars en noten met rozijnen gegeten en appels. Nao en ik hadden geen wandelstok gekocht (want eerlijk, wat doe je daar achteraf mee) dus het was soms met handen en voeten klimmen het laatste stuk, maar we hadden katoenen werkhandschoenen gekregen (een soort bergkitje dat in de prijs was inbegrepen), dus geen probleem. Zoals gezegd veel wolken, maar het was wel een apart gevoel om er letterlijk in te zitten. We waren voor het donker werd op het achtste station aangekomen, waar we ons avondeten kregen. Curry met rijst en een onbenoembaar stuk vlees. Niet lekker, maar toch voedzaam, dacht ik dan maar.
Onze slaapplaatsen waren ook wel iets apart. Vanbinnen was alles van hout, en er waren twee niveaus bedden. Het is te zeggen, het waren gewoon doorlopende slaapplaatsen. Het deed me denken aan hotels uit de middeleeuwen, waar je ook met vreemdelingen in hetzelfde bed sliep (maar gelukkig waren er geen vlooien te bespeuren haha, hmmm, misschien gewoon te koud ^^). In elk geval, ieder kreeg 50cm en je bagage moest je maar op je voeten smijten. Schoenen aan een haak boven het bed. Nao en ik lagen op het onderste niveau, en dat was ongeveer een meter van hoogte. Er waren warme dekens voorzien, maar die werden ook gedeeld per drie of zo...
Om acht uur ongeveer in bed om dan om 1u wakker te worden gemaakt om voort te klimmen naar de top (een klim van ongeveer nog 2 uur, maar niet meer in groep) om de zonsopgang te zien en dan de 5 uur durende klim naar beneden aan te vangen. We waren gewaarschuwd dat het zuurstofniveau op zo'n hoogte redelijk wat minder was dus hoe hoger je klimt, hoe moeilijker het is om adem te halen. Sommige mensen kunnen daar niet tegen en ontwikkelen symptomen die in het japans 'kosanbyo' (高山病）, altitude sickness, hoogteziekte worden genoemd.
Zoals jullie al kunnen raden, was ik een van die gelukkigen. Hoewel ik me de hele tijd kiplekker voelde, begon het s'avonds. Ik heb daar mijn maag uitgespuugd en heb bijgevolg niet veel kunnen slapen... Om 1u deed ik een poging om op te staan met een herhaling van bovenstaand symptoom en dan moest ik helaas besluiten om niet naar de top verder te klimmen. Ik heb me nog nooit zo mottig gevoeld. In plaats daarvan nog geslapen tot 5 uur om dan van ginds de zonsopgang te zien (er was niet zoveel te zien door de bewolktheid) en dan vandaar de afdaling te beginnen. Ik voelde me eigenlijk helemaal niet in staat om nog 3 uur af te dalen, want elke beweging deed mijn maag rare toeren doen, maar afdalen was het enige medicijn. Tanden op elkaar en vertrokken. Op eigen tempo, maar met weinig pauzes (ik was het er goed beu) naar beneden gehost. Terug in het vijfde station rond 8u 's morgens en dan 3uur geslapen op een stoel met hoofd op tafel vooraleer de bus ons om 11 uur terug naar Shinjuku zou brengen. Daarvoor nog een pauze van twee uur in een onsen (een spa). Het is waar dat ik me al veel beter voelde in het vijfde station en een lekker warm bad hielp ook, maar 100 procent kon je het niet noemen.
Ik ben nog nooit zo blij geweest om thuis op mijn futon neer te ploffen gisteren rond een uur of 8 en heb tot deze morgen 10uur aan een stuk doorgeslapen. Mijn maag is ondertussen terug normaal, maar vermoeidheid weegt toch nog wat door.
De beklimming van de fuji moet voor mij niet meer en het zal altijd een bitterzoete herinnering blijven, vrees ik.
Vandaag doen we het rustig aan met enkel een telefoontje naar de ambassade om wat papieren in orde te brengen. Wat lezen en luilekkeren en vooral niet buiten in de hitte gaan.
Dat is het dan! Dit weekend misschien nog een daguitstapje en dan begint werk terug!
Tine
zaterdag 1 augustus 2009
Business and pleasure ^^
We zijn ondertussen weer twee maanden verder en op het werk krijg ik toch wat meer zelfvertrouwen. De contacten met de verschillende winkels lopen al wat vlotter.
Op persoonlijk vlak zijn er natuurlijk ook wat grote veranderingen gebeurd. Nao is terug uit Japan en we wonen al een drie weken in ons nieuw appartementje. Wat een goed gevoel om uw eigen plekje te hebben. Ik had nog veel gerief over van toen ik in Nikko woonde, maar toch verschiet je ervan hoeveel extra kosten zo'n verhuis meebrengt. Een koelkast, lampen, wasmachine en gaskoker aangeschaft bijvoorbeeld (al die dingen had ik te leen gekregen bij mijn vorig werk toen ik in Nikko woonde, dus had ik niet)... Daarnaast nog wat kookgerief etc. Maar we zijn nu wel goed geinstalleerd en zoals ik zei is het leuk om de keuken en badkamer niet meer te moeten delen met 10 anderen. Het kuisen moet ik natuurlijk wel terug zelf doen ook ^^
In het algemeen mag ik allesbehalve klagen. Als ik nu thuiskom, staat het eten op tafel haha. Ik doe de afwas. Het joggen heb ik nu al twee weken niet gedaan vanwege een hardnekkige verkoudheid. Nu is het hoesten wel al over, maar ik heb nog steeds precies watten in mijn oren. Pfff. Ik ben naar de dokter geweest en die schreef mij welgeteld 7 verschillende pillen voor! (Het schijnt dat de dokters hier nogal vrijgevig zijn met pillen bij buitenlanders omdat de Japanse medicijnen naar onze standaard redelijk zwak zijn) Nu ja, daaronder is er bijvoorbeeld een tegen de zwelling van keel maar daar wordt je slaperig van, dus heeft hij er ineens maar een pil bijgegeven die de slaperigheid moet tegengaan. En een andere die de keel wat ontsmet ligt nogal zwaar op de maag, dus kreeg ik ook een pil tegen maaglast. Zo kom je wel aan een lijstje natuurlijk. Ik moet wel zeggen dat ik me sinds die dag beter voel. Misschien ga ik straks als mijn eten nog wat is gezakt wel nog een joggen.
Maar niks moet, alles mag. Ik heb volgende week namelijk mijn zomervakantie! jeeej. Morgen staat Kamakura met de fiets op het programma. Maandag gaan klimmen met Nao en een Duitse vriend van ons, en Jeremiah komt op bezoek vanuit Nikko. Dinsdag met Jerms naar Disneyland en woensdag en donderdag de fuji gaan beklimmen met Nao. Als ik mijn camera maar niet vergeet. Daarna zal vrijdag een dagje zijn om te bekomen en in het weekend is Nao weg met vrienden en zit ik alleen dus zal ik nog iets leuks moeten verzinnen.
Tot hier een korte update. Zoals jullie kunnen lezen is alles wat in de plooi aan het vallen en mag ik wel zeggen dat ik het hier goed naar mijn zin heb.
Bezoek is natuurlijk altijd welkom!!
Tot de volgende!
Op persoonlijk vlak zijn er natuurlijk ook wat grote veranderingen gebeurd. Nao is terug uit Japan en we wonen al een drie weken in ons nieuw appartementje. Wat een goed gevoel om uw eigen plekje te hebben. Ik had nog veel gerief over van toen ik in Nikko woonde, maar toch verschiet je ervan hoeveel extra kosten zo'n verhuis meebrengt. Een koelkast, lampen, wasmachine en gaskoker aangeschaft bijvoorbeeld (al die dingen had ik te leen gekregen bij mijn vorig werk toen ik in Nikko woonde, dus had ik niet)... Daarnaast nog wat kookgerief etc. Maar we zijn nu wel goed geinstalleerd en zoals ik zei is het leuk om de keuken en badkamer niet meer te moeten delen met 10 anderen. Het kuisen moet ik natuurlijk wel terug zelf doen ook ^^
In het algemeen mag ik allesbehalve klagen. Als ik nu thuiskom, staat het eten op tafel haha. Ik doe de afwas. Het joggen heb ik nu al twee weken niet gedaan vanwege een hardnekkige verkoudheid. Nu is het hoesten wel al over, maar ik heb nog steeds precies watten in mijn oren. Pfff. Ik ben naar de dokter geweest en die schreef mij welgeteld 7 verschillende pillen voor! (Het schijnt dat de dokters hier nogal vrijgevig zijn met pillen bij buitenlanders omdat de Japanse medicijnen naar onze standaard redelijk zwak zijn) Nu ja, daaronder is er bijvoorbeeld een tegen de zwelling van keel maar daar wordt je slaperig van, dus heeft hij er ineens maar een pil bijgegeven die de slaperigheid moet tegengaan. En een andere die de keel wat ontsmet ligt nogal zwaar op de maag, dus kreeg ik ook een pil tegen maaglast. Zo kom je wel aan een lijstje natuurlijk. Ik moet wel zeggen dat ik me sinds die dag beter voel. Misschien ga ik straks als mijn eten nog wat is gezakt wel nog een joggen.
Maar niks moet, alles mag. Ik heb volgende week namelijk mijn zomervakantie! jeeej. Morgen staat Kamakura met de fiets op het programma. Maandag gaan klimmen met Nao en een Duitse vriend van ons, en Jeremiah komt op bezoek vanuit Nikko. Dinsdag met Jerms naar Disneyland en woensdag en donderdag de fuji gaan beklimmen met Nao. Als ik mijn camera maar niet vergeet. Daarna zal vrijdag een dagje zijn om te bekomen en in het weekend is Nao weg met vrienden en zit ik alleen dus zal ik nog iets leuks moeten verzinnen.
Tot hier een korte update. Zoals jullie kunnen lezen is alles wat in de plooi aan het vallen en mag ik wel zeggen dat ik het hier goed naar mijn zin heb.
Bezoek is natuurlijk altijd welkom!!
Tot de volgende!
vrijdag 12 juni 2009
blik op japan
een blik op Japan via de kalender van Uniqlo (een kledijmerk zoals de H&M bij ons een beetje)
http://www.uniqlo.com/calendar/
het filmpje duurt maar een paar minuten. veel plezier!
http://www.uniqlo.com/calendar/
het filmpje duurt maar een paar minuten. veel plezier!
maandag 1 juni 2009
Hallo iedereen,
voorlopig ploeteren we voort met het werk, hoewel het een beetje beter is geworden. Dat de eerste pree binnen is, helpt ook wel natuurlijk. ^^ Ik ben mijn vrees voor telefoons etc. al lang kwijtgespeeld en heb ondertussen ook al twee dagen al verkoopspersoneel in de winkel gestaan. Wie had het ooit gedacht. Al bij al is het nog steeds chaos, maar we gaan er dan toch maar voor...
Vandaag toen ik naar huis wandelde, -een tien minuutjes duurt dat ongeveer- zag ik een oud dametje uit haar huis komen met achter haar een stok, maar dan ook stokoud hondje. Het beetje liep precies op 4 stokken ipv poten en het bewoog als een van die mechanische speelgoedhondjes. Het was bovendien ook al half kaal. Als dat oude dametje er niet zo liefdevol naast had gelopen, had ik gedacht dat het een schurftig straathondje was, zo erg was het.
Toen ik vorige week vrijdag naar huis ging, stond ik in de lift met twee Japanse heren in kostuum en ik was een bericht aan het typen. Zij wisten dat op het vijfde een Italiaans bedrijf was blijkbaar, een ervan zag mij typen en zei tegen die andere: Tiens, tegenwoordig kunt ge ook al Italiaans typen op gsms. Ik vond dat zo een idiote opmerking. Duh, Italiaans is ook alfabet, zoals veel andere talen? Tsssss.
Dat is het zowat. Voor de rest probeer ik het joggen vol te houden en tokkel ik af en toe wat op de gitaar. Ik kom pas rond 20h 's avonds thuis en tegen da'k gegeten heb, is de avond al een heel stuk voorbij. Ik zou eigenlijk mijn dag wat vroeger moeten beginnen, maja, ik ben echt geen ochtendmens!
Tot mails!
Tine
voorlopig ploeteren we voort met het werk, hoewel het een beetje beter is geworden. Dat de eerste pree binnen is, helpt ook wel natuurlijk. ^^ Ik ben mijn vrees voor telefoons etc. al lang kwijtgespeeld en heb ondertussen ook al twee dagen al verkoopspersoneel in de winkel gestaan. Wie had het ooit gedacht. Al bij al is het nog steeds chaos, maar we gaan er dan toch maar voor...
Vandaag toen ik naar huis wandelde, -een tien minuutjes duurt dat ongeveer- zag ik een oud dametje uit haar huis komen met achter haar een stok, maar dan ook stokoud hondje. Het beetje liep precies op 4 stokken ipv poten en het bewoog als een van die mechanische speelgoedhondjes. Het was bovendien ook al half kaal. Als dat oude dametje er niet zo liefdevol naast had gelopen, had ik gedacht dat het een schurftig straathondje was, zo erg was het.
Toen ik vorige week vrijdag naar huis ging, stond ik in de lift met twee Japanse heren in kostuum en ik was een bericht aan het typen. Zij wisten dat op het vijfde een Italiaans bedrijf was blijkbaar, een ervan zag mij typen en zei tegen die andere: Tiens, tegenwoordig kunt ge ook al Italiaans typen op gsms. Ik vond dat zo een idiote opmerking. Duh, Italiaans is ook alfabet, zoals veel andere talen? Tsssss.
Dat is het zowat. Voor de rest probeer ik het joggen vol te houden en tokkel ik af en toe wat op de gitaar. Ik kom pas rond 20h 's avonds thuis en tegen da'k gegeten heb, is de avond al een heel stuk voorbij. Ik zou eigenlijk mijn dag wat vroeger moeten beginnen, maja, ik ben echt geen ochtendmens!
Tot mails!
Tine
zaterdag 16 mei 2009
Hallo iedereen
De reis naar Belgie is al een tijdje afgerond, en ondertussen ben ik al drie weken aan het werken in een bedrijf met Italiaanse roots. Ze maken handgemaakte luxeschoenen met het leer waar Italie zo vermaard om is. Maar laat ons bij het begin beginnen.
Het deed deugd om nog eens terug te keren naar Belgie. Het was ondertussen al iets meer dan een half jaar geleden. Hier en daar een nieuwe winkel of een verbouwd huis dat er vorige keer niet was, en het kruispunt op de krijgsbaan aan de kerk was ook weer helemaal veranderd. Het rechts rijden was ook weer even wennen, maar er zijn geen accidenten gebeurd... Ik ben dan ook maar een paar keer achter het stuur gekropen...
De dagen doorgebracht met wat orde scheppen in mijn kamer, lang slapen in mijn zacht bed, mensen ontmoeten, doelloos rondhangen, kortom, alles wat je van een goede vakantie mag verwachten. Onze papa was iets later dan gepland thuis maar hij kon al bij al toch redelijk veel van mijn gezelschap genieten ahum. Voor ik het wist zat ik al terug op het vliegtuig en drong de harde realiteit zich weer aan mijn op: ik moest een job zoeken. Ik zette me mentaal al schrap, want met al het gepraat over de economische crisis etc. en alle bedrijven die dit jaar zo weinig mogelijk nieuwe mensen aannemen, zou ik toch echt wel mijn best moeten doen.
Ik was sinds januari al begonnen met het sturen van online sollicitaties, maar daar kwam zelden of nooit een antwoord op. Ik besloot dan naar Hello Work te gaan (zoals gezegd in de vorige blog) en te zien of er daar iets te rapen viel. Het voordeel van naar ginds te gaan is dat je uit hun database een print maakt van de samenvatting van jobadvertenties die je interesseren. Daarmee ga je naar een consultant en die belt de bedrijven voor jou op en geeft een korte introductie van je profiel en vraagt dan of ze de documenten mogen opsturen. Of je dan op interview mag of niet is nog een andere zaak, maar je krijgt tenminste een antwoord. Twee van de vier bedrijven die ik had uitgeprint, beantwoordden hun telefoon en ik ben uiteindelijk bij allebei op interview gemogen.
Het eerste was het bedrijf waar ik drie weken geleden ben gestart. Zij vroegen of ik kon komen voor een interview op maandag. Dinsdagmorgen wisten ze me te vertellen dat ik was aangenomen en of ik de volgende ochtend zou kunnen beginnen.
Het tweede bedrijf was voor een bedrijf dat bio-brandstof maakt. Zij belden me voor een interview op dinsdag. Ik had die morgen de andere job al aangenomen, maar besloot toch maar om eens te gaan kijken. Ik ging er naartoe in de mening dat het een individueel gesprek ging zijn, maar dat bleek wel even anders. Toen ik er aankwam waren er nog een stuk of 7 anderen voor dezelfde job. Het hele proces zou 2 uur duren. Eerst een introductie van het bedrijf en dan een vertalingstest van Engels naar Japans en dan groepsdiscussie in het Engels. De vertaling was een ramp (vooral door de vele vaktermen en de Japanse kanji die handgeschreven moesten)... In de discussie in het Engels kon ik me dan wat beter weren, maar aangezien alle andere kandidaten mensen van in de 40 of 50 waren met allemaal minstens 20 jaar ervaring in grote bedrijven, wist ik eigenlijk al van het moment dat ik er binnenstapte dat ik het niet ging halen. Nu ja, het was een goede ervaring en iedereen was vriendelijk tegen mij en gaf me complimentjes omdat ik toch geen bedreiging vormde haha.
En dan zijn we eindelijk bij het heden. Ik ben nu dus drie weken bezig en het is een ramp. Het heeft een hele voorgeschiedenis, maar het komt erop neer dat in het begin de Italiaanse HQ en de Japanse tak vrijwel onafhankelijk hun zaken deden. Bleek uiteindelijk dat de Japanse tak helemaal niet rendeerde wegens wanbeleid van de (Italiaanse) baas ginds. Ze hebben er dan niet beter op gevonden dan iedereen te ontslaan, een man of 5 van Italie naar Japan te sturen en voor de rest nieuw personeel aan te nemen. De Japanner die verantwoordelijk is voor de dagelijkse operatie en de contacten met de winkelcentra waar wij schoenen aan leveren, is er ook nog maar drie maand en wordt door Italie gewantrouwd. Ze laten hem zijn werk niet doen. Ik en de andere Japanner die drie weken geleden zijn aangenomen, weten niks van de staat van zaken maar moeten wel vertalen op meetings. Het komt erop neer dat veel van het werk nu verontschuldigen en het gladstrijken van de plooien is.
Nu, hier begint mijn probleem. Ik denk wel dat ik zakelijke conversaties zou kunnen voeren als 1. er iemand is die het mij kan aanleren 2. ik goed op de hoogte ben van de achtergrond zodat ik niet kan verrast of verward worden door wat de tegenpartij zegt 3. het niet in een vijandelijke sfeer gebeurt. Geen van die drie condities is nu vervuld, dus ik ken de nodige Japanse vaktermen niet, ik word verrast door wat ze ginds zeggen en maak een slecht voorbereide indruk en ik ben niet in staat om hekele punten op een goede manier te proberen verzachten.
Met als gevolg dat ik elke dag met een slecht gevoel naar huis ga. Het enige lichtje in de duisternis is dat ik vorige week op interview mocht in nog een ander bedrijf en zij mij in de loop van de week gaan laten weten of ik aangenomen ben of niet. Indien wel, zou ik de daarop volgende week mogen beginnen.
Ik ga nu toch maar wat studeren en opzoeken indien ik toch niet zou kunnen veranderen. Wat kanji herhalen en wat business letters opzoeken.
Een verwarde
Tine.
De reis naar Belgie is al een tijdje afgerond, en ondertussen ben ik al drie weken aan het werken in een bedrijf met Italiaanse roots. Ze maken handgemaakte luxeschoenen met het leer waar Italie zo vermaard om is. Maar laat ons bij het begin beginnen.
Het deed deugd om nog eens terug te keren naar Belgie. Het was ondertussen al iets meer dan een half jaar geleden. Hier en daar een nieuwe winkel of een verbouwd huis dat er vorige keer niet was, en het kruispunt op de krijgsbaan aan de kerk was ook weer helemaal veranderd. Het rechts rijden was ook weer even wennen, maar er zijn geen accidenten gebeurd... Ik ben dan ook maar een paar keer achter het stuur gekropen...
De dagen doorgebracht met wat orde scheppen in mijn kamer, lang slapen in mijn zacht bed, mensen ontmoeten, doelloos rondhangen, kortom, alles wat je van een goede vakantie mag verwachten. Onze papa was iets later dan gepland thuis maar hij kon al bij al toch redelijk veel van mijn gezelschap genieten ahum. Voor ik het wist zat ik al terug op het vliegtuig en drong de harde realiteit zich weer aan mijn op: ik moest een job zoeken. Ik zette me mentaal al schrap, want met al het gepraat over de economische crisis etc. en alle bedrijven die dit jaar zo weinig mogelijk nieuwe mensen aannemen, zou ik toch echt wel mijn best moeten doen.
Ik was sinds januari al begonnen met het sturen van online sollicitaties, maar daar kwam zelden of nooit een antwoord op. Ik besloot dan naar Hello Work te gaan (zoals gezegd in de vorige blog) en te zien of er daar iets te rapen viel. Het voordeel van naar ginds te gaan is dat je uit hun database een print maakt van de samenvatting van jobadvertenties die je interesseren. Daarmee ga je naar een consultant en die belt de bedrijven voor jou op en geeft een korte introductie van je profiel en vraagt dan of ze de documenten mogen opsturen. Of je dan op interview mag of niet is nog een andere zaak, maar je krijgt tenminste een antwoord. Twee van de vier bedrijven die ik had uitgeprint, beantwoordden hun telefoon en ik ben uiteindelijk bij allebei op interview gemogen.
Het eerste was het bedrijf waar ik drie weken geleden ben gestart. Zij vroegen of ik kon komen voor een interview op maandag. Dinsdagmorgen wisten ze me te vertellen dat ik was aangenomen en of ik de volgende ochtend zou kunnen beginnen.
Het tweede bedrijf was voor een bedrijf dat bio-brandstof maakt. Zij belden me voor een interview op dinsdag. Ik had die morgen de andere job al aangenomen, maar besloot toch maar om eens te gaan kijken. Ik ging er naartoe in de mening dat het een individueel gesprek ging zijn, maar dat bleek wel even anders. Toen ik er aankwam waren er nog een stuk of 7 anderen voor dezelfde job. Het hele proces zou 2 uur duren. Eerst een introductie van het bedrijf en dan een vertalingstest van Engels naar Japans en dan groepsdiscussie in het Engels. De vertaling was een ramp (vooral door de vele vaktermen en de Japanse kanji die handgeschreven moesten)... In de discussie in het Engels kon ik me dan wat beter weren, maar aangezien alle andere kandidaten mensen van in de 40 of 50 waren met allemaal minstens 20 jaar ervaring in grote bedrijven, wist ik eigenlijk al van het moment dat ik er binnenstapte dat ik het niet ging halen. Nu ja, het was een goede ervaring en iedereen was vriendelijk tegen mij en gaf me complimentjes omdat ik toch geen bedreiging vormde haha.
En dan zijn we eindelijk bij het heden. Ik ben nu dus drie weken bezig en het is een ramp. Het heeft een hele voorgeschiedenis, maar het komt erop neer dat in het begin de Italiaanse HQ en de Japanse tak vrijwel onafhankelijk hun zaken deden. Bleek uiteindelijk dat de Japanse tak helemaal niet rendeerde wegens wanbeleid van de (Italiaanse) baas ginds. Ze hebben er dan niet beter op gevonden dan iedereen te ontslaan, een man of 5 van Italie naar Japan te sturen en voor de rest nieuw personeel aan te nemen. De Japanner die verantwoordelijk is voor de dagelijkse operatie en de contacten met de winkelcentra waar wij schoenen aan leveren, is er ook nog maar drie maand en wordt door Italie gewantrouwd. Ze laten hem zijn werk niet doen. Ik en de andere Japanner die drie weken geleden zijn aangenomen, weten niks van de staat van zaken maar moeten wel vertalen op meetings. Het komt erop neer dat veel van het werk nu verontschuldigen en het gladstrijken van de plooien is.
Nu, hier begint mijn probleem. Ik denk wel dat ik zakelijke conversaties zou kunnen voeren als 1. er iemand is die het mij kan aanleren 2. ik goed op de hoogte ben van de achtergrond zodat ik niet kan verrast of verward worden door wat de tegenpartij zegt 3. het niet in een vijandelijke sfeer gebeurt. Geen van die drie condities is nu vervuld, dus ik ken de nodige Japanse vaktermen niet, ik word verrast door wat ze ginds zeggen en maak een slecht voorbereide indruk en ik ben niet in staat om hekele punten op een goede manier te proberen verzachten.
Met als gevolg dat ik elke dag met een slecht gevoel naar huis ga. Het enige lichtje in de duisternis is dat ik vorige week op interview mocht in nog een ander bedrijf en zij mij in de loop van de week gaan laten weten of ik aangenomen ben of niet. Indien wel, zou ik de daarop volgende week mogen beginnen.
Ik ga nu toch maar wat studeren en opzoeken indien ik toch niet zou kunnen veranderen. Wat kanji herhalen en wat business letters opzoeken.
Een verwarde
Tine.
Abonneren op:
Posts (Atom)
